Na vier minuten doodse stilte begon Medea te lachen. ‘Ja… Uhm…’, zei ze terwijl ze haar keel schraapte. Ze aarzelde even maar begon toen langzaam, met moeite haar verhaal te vertellen…

Dit was het begin van de moderne adaptatie van de mythe van Medea, waarin ​Khadija El Kharraz Alami ​over de worstelingen in haar leven vertelt aan de hand van de mythe van Euripides over de vrouw Medea. Medea heeft, nadat ze in de steek was gelaten door haar geliefde Jason, uit wraak onder andere haar eigen zonen vermoord.

In deze moderne versie van het verhaal is de kern van deze mythe lastig terug te vinden als je geen voorkennis hebt. Khadija staat alleen op het podium en maakt gebruik van maar weinig decorstukken. Dit geeft het geheel een simpele uitstraling, terwijl de essentie van dit stuk ver van simpel is. Er zijn veel verschillende lagen; uiteraard komen delen uit de originele mythe terug maar ook persoonlijke verhalen uit Khadija’s kindertijd: Hoe iedereen bij haar thuis altijd schreeuwend met elkaar communiceerde, hoe ze niet meer mocht dansen bij de dansschool toen ze elf werd maar ook hoe ze vandaag de dag tegen de maatschappij aankijkt en waar ze mee worstelt in haar dagelijkse leven.

Op het podium is ze in gesprek met “Medea”, die als een soort geest in haar hoofd met haar praat. In het spel is te zien wie er op dat moment aan het woord is; Medea of Khadija. Om dit subtiele verschil te zien moet je wel goed opletten.

Khadija en Medea zijn echter niet de enige die spreken tijdens deze voorstelling. “Ga staan als je vindt dat je op mij lijkt.” Aan de hand van dit soort vragen selecteert Khadija mensen uit het publiek die een bepaalde zin of een bepaald woord moeten blijven herhalen, waardoor er een soort dialoog ontstaat. Deze willekeurige toeschouwers nemen op deze manier eigenlijk de rol van het traditionele koor over.

Er mag dan wel geen koor aanwezig zijn bij deze uitvoering, maar muziek is er zeker wel. Halverwege het stuk vindt er een soort verandering plaats in de manier van het vertellen, wat wordt geïllustreerd door Khadija die zich van een zwarte lange jurk omkleed in een korte witte. Kort hierna zingt ze een soort afscheidslied. “Adios,” zingt ze; wat tegelijkertijd de titel en de essentie van het nummer is. Aan het einde van het stuk maakt de harde TL verlichting plaats voor een zachtere gele spot en luistert iedereen naar het nummer ​Condolence​, wat net zoals ​Adios​ ‘afscheid’ als thema heeft.

Ik vond het persoonlijk een indrukwekkender stuk dan ik in eerste instantie had verwacht. Het lijkt een simpel toneelstuk, hoogstens een beetje abstract, maar toch komt het soms nog steeds in mijn gedachten bovendrijven; het heeft dus zeker indruk gemaakt. Ik heb vast lang niet alle lagen van het verhaal kunnen doorgronden, daarvoor zou ik het stuk echt nog een paar keer moeten zien, maar toch heb je een kijkje gekregen in iemands gedachten, iemands jeugd en iemands verhalen, en dat vind ik wel speciaal.